زندگی دفتری از خاطره هاست

مدتی هست که دستم به هیچ کاغذ و قلمی نرفته اونم شاید به خاطر مسائلی که پیش اومده باشه

نمیدونم شما عاشق شدین یا نه حتی نمیدونم خودم هم عاشق شدم یا نه اصلا اسم این حسی که یه ماهی هست درگیرشم میشه گذاشت عشق یا نه؟
همه چیز خیلی قشنگ شده وقتی از خونه میرم بیرون دلم میخواد به همه ی آدمهایی که میبینم سلام کنم  هر حرف قشنگی اون را یاد من میندازه نماز و نیایشم یه بوی دیگه گرفته حس میکنم خدا هرشب از لای پنجره  میاد توی اتاق من و نمیدونم چرا هوای من این روزها و شبها بوی درخت توت و صدای جیرجیرک میده؟
نگاهش که میکنم انگار چشمهای قهوهایش میخنده اما خودش  مثل یک لوح که آداب آدمی را بر آن حک کرده باشن مثل یک کوه بلند سخت و سنگین رو به روی من میشینه باز هم هیچ حسی به قشنگی این کوه مغرور نیست  ومن کنار اون یه آرامش عجیب دارم یه دنیای دیگه  مثل شب های بندر عباس با صدای  دریا و رقص چادر های بندری  لطیف مثل  اشگ های  یه دختر چادر مشکی تو شب های محرم معصوم نمیدونم چطور توصیفش کنم هیچ وقت همچین حسی نداشتم خلاصه ی همه ی حس های خوب  
آری خلاصه ی همه ی حس های خوب کاش روزی مرا به نام کوچکم بخواند.

.

.

.
 

امروز یکشنبه ساعت ۱۱:۲۰ روز ششم اردیبهشت یکهزارو سیصد و نود

سر کلاس عملی اینترنتی نشستم هانیه هم بقل دستمه داریم تند تند پشت سر مژده غیبت میکنیم

خلاصه که این کلاس عملی هم دنیایی داره بچه ها دارن سر ساعت کلاس فردا چک و چونه میزنن

منم نشستم از فرصت استفده میکنم

این روزها غریبه ای

این روزها ایران تو ایران من نیست

با من بیا

میخواهم به جنوب سفر کنیم

تا آنجا که امواج بر صخره های بی قرار میشکنند

و زنان زیر نور ماه  آواز های محلی سر میدهند

می خواهم به تو بیاموزم

ایران تو گرچه  آنقدر گریسته که شهرمن این روزها ونیز شده است

اما

جایی کنار لهجه ستاره باران جنوب

زنده است

با تمام ایثار و انسانیتش  

بخشیدم

تمام گل ها را

به سجاده ای که  قرار است  تو چشم هایت را به آن بسپاری

میبینی

هر صبح  که می آیی آیه ها در همین حوالی پرسه میزنند

تو می ایستی به نماز کوه پر غرور من

صدایت درون اتاق طنین می اندازد

((بسم الله الرحمن الرحیم))

* * *

شرمندگی باد هم لا به لای  خستگی  دست هایت  پنهان است

 آن زمان که دل آسمان خالی شد

سهم من نیمی از تو بود

 نیمه دیگر را

هر روز یک آینه زلال سر میکشید

آن آینه ای که خودم را در آن تکثیر میکردم

با شانه ی موهایم

یک جام اب

یک دل گرم

یک چشم خیس

تو همین اطرافی

باز صبح میشود

پرده ها را کنار میزنم

عشق من سلام برایت قهوه ریخته ام 

مینشینی نگاهم میکنی میخندی  فنجان قهوه ات در دست

صبح بهاری ات بخیر

خواب های شب قبلی که در جیبت قایم کرده ای

از گوشه ی چشم هایت بیرون زده است

چشم هایت را میگردم

ورق به ورق

خودم را میابم در هر صفحه و در هرسطر

چقدر خوشبختم که به تو بر خورده ام

* * * 

چشم هایم را از تو میدزدم میدانم معجزه میدانی

عشق من کنارم بخواب بازو های مردانه ات را دوست دارم

قطره قطره چقدر بی صدا گریه میکنی

چیزی شده است؟

دست میکشم

پشت کمرت روی شانه هایت جای دوبال خالی است

-        درد دارد؟

میخندی

حجم خالی چشم هایم را چیزی پر میکند

تویی با آن دوبال سپید

بیدار میشوم

قرآن سبز رنگ  در دستت

((الْحَمْدُ لِلَّهِ فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ جَاعِلِ الْمَلَائِكَةِ رُسُلًا أُولِي أَجْنِحَةٍ مَّثْنَى وَثُلَاثَ وَرُبَاعَ يَزِيدُ فِي الْخَلْقِ مَا يَشَاء إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ))

((سپاس خدای را که آفریننده آسمانها و زمین است وفرشتگان را رسولانی قرر داد که دارای دو سه و چهار بال هستند هرچه بخواهد در آفرینش می افزاید که خدا بر همه چیز قادر است))

تمام تنم میلرزد

*  * *

صدای لولای  در ...

تو میروی

قا صدک قاصدک آیه ها را دنبالت  می فرستم

تو میروی

پشت سرت باران میبارد

به خانه نگاه میکنم  بوی تو را میدهد بوی عود بوی سیب بوی گندم میدهد

سماور داغ دیده به تنهایی من مینگرد

قهوه ات نصفه است

سر نوشت من ته فنجان ناتمام ماند ...

یهو هوس کردم بگم خیلی دوستتون دارم

یهو دلم براتون یذره شد

یهو دیدم چقدر بهتون عادت کردم

وبلاگ همتونو خوندم نظرم دادم اما نمیدونم ثبت شد یا نه

میتی جون داداش رضای گلم  علی عزیزم  منحوس نا منحوس خودم مهتاب خانوم سحر عزیزم  یکی مثل بقیه گل گل یه پارچه آقا  م ه ر د ا د گل نفیسه خانوم عزیز م  و و و ...

همه ی کسایی که تو ی این یک ماه شروع کار وبلاگم خیلی خیلی بم لطف داشتن ازتون ممنونم و دوستتون دارم با همه و جود

واسه ی همتون آرزوی خوشبختی دارم

شاد باشید و عاشق این یه دستوره

ایستگاه آخر من

در قطار زندگی از ایستگاه غم

در روزگاری که بهانه های بسیار برای گریستن داریم  
شرم خندیدن، به  مضحکه هم میهنان مان را بر خود نپسندیم.  
کار سختی نیست نشنیدن، نخواندن و نگفتن لطیفه های توهین آمیز...
با اراده جمعی این عادت زشت را به ضدارزش تبدیل کنیم.

یه روز یه ترکه

اسمش ستار خان بود، شاید هم باقر خان.. ؛

خیلی شجاع بود، خیلی نترس.. ؛

یکه و تنها از پس ارتش حکومت مرکزی براومد، جونش رو گذاشت کف دستش و سرباز راه مشروطیت و آزادی شد، فداکاری کرد، برای ایران، برای من و تو، برای اینکه ما تو این مملکت آزاد زندگی کنیم

یه روز یه رشتیه..

اسمش میرزا کوچک خان بود، میرزا کوچک خان جنگلی؛

برای مهار کردن گاو وحشی قدرت مطلق شاه تلاش کرد، برای اینکه کسی تو این مملکت ادعای خدایی نکنه؛

اونقدر جنگید تا جونش رو فدای سرزمینش کرد

یه روز یه لره...

اسمش کریم خان زند بود، موسس سلسله زندیه؛

ساده زیست، نیک سیرت و عدالت پرور بود و تا ممکن می شد از شدت عمل احتراز می کرد یه مرد بود یه مرد با آرمان های کوروش کبیر

یه روز یه قزوینی یه...

به نام علامه دهخدا ؛

از لحاظ اخلاقی منحصر بفرد بود  واسه منو تو میراٍثی رو گذاشت به اسم زبان شیرین پارسی فردوسی دوم ما بود از اون مردایی که وجب به وجب خاکشون ناموسشونه

یه روز ما همه با هم بودیم...، ترک و رشتی و لر و اصفهانی

تا اینکه یه عده رمز دوستی ما رو کشف کردند و قفل دوستی ما رو شکستند... ؛

بچه ها کاری کردند که ایرانی علیه ایرانی وایسته

حالا دیگه ما برای هم جوک می سازیم، به همدیگه می خندیم!!!  همو مسخره میکنیم و اینجوری شادیم

این از فرهنگ ایرانی به دور است. آخه این نسل جدید نسل قابل اطمینان و متفاوتی هستند

پس با همدیگه بخندیم نه به همدیگه

  لطفا نظر راجع به این مطلب یادتون نره

از اونجایی که من خودمو کشوندم گفتم نظر خصوصی نذارین  هیشکی  تحویلمون نگرفت دیگه خودمو بیشتر از این کوچیک نمیکنم  آقا بذارین   نظر خصوصی بذارین من غلت زیادی کردم چرا میزنین خوب؟

دوم  بابا این قیافه خوشگل من مگه چشه آخه چرا ایراد الکی میگیرین عیب میذارین رو  دختر مردم  برین بقیه رو ببین من که اینقدر مظلومم اینقدر دماغمو عمل نکردم اینقدر پروتز نکردم اینقدر دست نذاشتم به صورتم خب گناه دارم دیگه  چرا اینقدر اشک منو در میارین

م ه ر د ا د  عزیز من چجوری جواب شما رو بدم آخه نه  آدرس وب گذاشتی نه  ایمیل هی هم شاکی میشی  ما مخلص شمام هستیم

راستی بچه ها مطلب بالا رو بخونین حتما حتما حتما و بهش عمل کنین حتما حتما حتما

بچه ها اول یه نکته ای بگم تمام شعرا از خودمه اگه نباشه پایینش مینویسم از کیه

دوم چرا اینقدر نظر خصوصی میدین؟

سوم چرا من چند وقته پشت سر هم سوتی میدم؟ دیگه برای خودم سووتر وومنی شدم با عرض معذرت از سپیده خانوم عزیز

پریروز تو کلاس عملی کامپیوتر اومدم بگم سوییچ پشت کیس گفتم کوییس چست پیس  یه ملتی غش و ریسه رفتن

همون پریروز تو همون کلاس اومد گم استاد گفتم مامان ! بازم یه ملتی غش و ریسه رفتن  اونام که خواب بودن تا این لحظه نیدونم چی شد یهو  مردیدن از خنده

دیروز فکر کردم  اتوبوس منه داره میره دویدم دونبالش اینقدر شیلنگ تخته انداختم تا منو دریافت و واستاد تا بش رسیدم دیدم اتوبوس من نیست

مرتبط با سطر بالا: بعضی این راننده اتوبوسا خیلی بیتربیتنا 

قرار شده رییس جمهور هند  واسه عید نوروز بیاد ایران  من خودم واقعا دلم نمیخواد وارد بحث های سیاسی بشم چون به قول پدر بزرگم گفتنی سیاست پدر مادر نداره  اما بعضی وقت ها آدم نمیدونه  باید  به بدبختیش بخنده یا گریه کنه؟

از هر 10 نفر یک نفر تو مملکت ما بیکاره 

پوله نفت که اصلا معلوم نیست چی میشه

آقایون  که استعفا میدن به زور آقا زاده ها شونو میشونن سر پست قبلیشون انگار مملک ارث آقاشونه  یا شغل  اونم این مدل شغل های شریف علف خرسه  که همه جا ریخته باشه   آقا زاده ترو خدا رو مارو زمین ننداز

هنوز فرایند استخراج معدن رو بلد نیسیم و فناوریشو نداریم   اونوقت دم از انرژی هسته ای میزنیم 

از پول صادرات خاویارصرف نظر میکنیم جهنم

اصلا توریست  نداریم که  در آمده توریسم داشته باشیم  

روستا های  دور افتادمون هنوز لوله کشی آب ندارن

کنار همین اصفهان خودمون تو معدن مس  اونم مس درجه 1 جهان که فقط سه تا کشور این معدنو دارن یه مشت انگلیسی دارن غارت میکنن میبرن تو روز روشن .  بعد بلا نسبت خر بسیجی ها ی دست از جان شسته عزیزمون  تو قدمتی ترین میدون ایران (نقش جهان )تو همون اصفهان داد میزنن مرگ بر آمریکا !!!

این مملکت اینقدر امن و امانه که پلیس کاری جز گیر دادن به مدل موی چهار تا پسر و شلوار کوتاه دوتا دختر نداره

یونیسکو ما رو از لیست آثار تاریخی خط زده  جهنم ما خودمون موجود زنده فرستادیم فضا دوتا کرمو یه لاکپشت !!+ صدای شخص شخیص پرزیدنت احمدی نژاد

بانک صادرات از اعتبار جهانی ساقط شده  (به کلمه صادرات دقت کنین) باید بره زغال بفروشه

اونوخ ...

وای حالا ما برای آمدن رییس جمهور هند لباس نداریم  همه ی لباس هایمان را قبلا پوشیده ایم همه دیده اند

یک قطره

دو قطره

امروز

باران آمد

خیابان ها خیس است

تصویر دو دلداده زیر چتر در پشت پنجره مه گرفته ی آشپزخانه محو میشود

گل ها را آب داده ام

چکمه هایم کهنه اند

پالتویی هم ندارم

و نمیدانم پول هایم را کجا گم کرده ام

فقط یک چتر قدیمی دارم که میله اش شکسته  است

جایی خوانده بودم

(( بادها بی خداحافظی میروند ابر ها هم همینطور))

چتر کهنه ام را برمیدارم

بی خداحافظی  از شما

یک قطره

دو قطره

امروز

گریسته ام .

خاتون نوشت 1:  یه جفت کفش خریدم پاشنه اش 12 سانته  تازه پاشنه میخیه خواهرم آذین  گفت با اینا امکان نداره بتونی راه بری خبر نداره من یواشکی  تمرین میکنم 

خاتون نوشت 2:مانتوی خواهرمو بیشتر از مانتوی خودم دوست دارم  کوفتش بشه

خاتون نوشت 3:  تا حالا شما همه چیز پلو خوردین؟ من یه  همه چیز پلوی اختراع خودم خوردم یعنی نخوردم من پختم بقیه خوردن

خاتون نوشت 4:امروز بمون گفتن کلاس ها دوربین  مدار بسته دارن خاک بر سرمون شد

سلام دوست جونا

نمی دونم شما برا سپندار مذ گان  یا همون شب عشق ایرانی چی گرفتین  

من یه بسته شکلات گرفتم

تصورشو بکن

منتظر یه گردنبند مروارید  یه دستکش ابریشم یه...

یهوو یه بسته شکلات بهت بدن 

واقعا که

اما از حق نگذریم خوشمزه بود  

تازه اون آقا مهندس میخواست نگه من واسه سپندار مذگان آوردم گفت بخاطر اینکه نمره هات خوب شد

آخه آدم  نمره ها ی من که یک ماه پیش جوابش اومده بود میخوای  بگی من ...نه ...اصلا ...کی؟ من ؟

سپندار مذگان روز عشق ایرانی رو به همه ی عاشق های واقعی تبریک میگم

دوست جونا سلام

سه روز پیش مامانم یه نوع آنفلانزا ی جدید التاسیس گرفته بود  

حالا عفونتش زده بود به دماغش شده بود اندازه ی یه گلابی  

ما که نمیدونستیم اینم یه مدل آنفولانزاست خیلی نگران شدیم 

مامانم خودش میگفت کاش شکسته باشه برم جراحی زیباییشم بکنم یباره

از مامانم بعید بود

حالا گفتم آنفولانزا یاد آنفولانزا ی خوکی  بعدش یاد خوک و در آخر یاد کارتون دنیای شا رلوت افتادم

(چقدر قدرت  منحرف شدنم از بحث اصلی بالاست)  این دنیای شارلوت قصه ی دوستی  یه خوک و یه عنکبوت بود .اونموقع  ها   CD playerو این قرتی بازیا نبود که ما یه  نوار ویدئو داشتیم   تمام مدت این نوار ویدئوم دستم بود باش اینور اونور میرفتم  اصلا حکم ناموس بنده رو پیدا کرده بود به خواهرمم نمیدادم   کلا همیشه سرش دعوا بود

حالا فکر میکنم اگه چس مثقال علاقه ای که به این دنیای شارلوت داشتم  به یه پسر داشتم حالا جای تعریف کردن خاطرات بچه گیم  داشتم خاطرات بچگیه بچه هامو تعریف میکردم

تولدت مبارک

سمیه جون

امروز صبح به زور از خواب بلند شدم واقعا دلم نمیخواست برم کلاس ساعت گوشیمو نگاه کردم که دیدم یه پیامک فسقلی از طرف مهندس جعفری اومده که توش این عبارتو نوشته بود

 ((مردی که کوه را برداشت از برداشتن سنگریزه ها شروع کرده بود))

با نام مستعار  ایران بانو زاده شدم

با فریاد های فرهاد عاشق شدم

همه ی هستی من عطر خمپاره و امن یجیب بود

من لابه لای ستون و سر ستون تخت جمشید پا گرفته ام

در جنگل های سبز دویده ام

من ستاره ها را در کویر   تشنه و نجیب لوت  درک کرده ام

 من لابه لای نامه های رامین ورق خورده ام

من به همراه ویس گریسته ام

و زیر لب تمام دعا های خوب را برای آرش زمزمه کرده ام

اینقدر زود بزرگ شده ام که  نفهمیدم  ارس بودی یا کارون ؟

گرچه فرقی هم نمیکند من تشنه ی عشقم

و  به اندازه ی تمام باد های بی سرزمین و ماهی های عاشق دوستت داشته ام

.

.

.

حالا

چند سالی میگذرد از فتح شلوار های کوتاه

تو آن سوی آب رو بنده ات را بر میداری

من چهره ام نقاشی میکنم

بی آنکه اشک های  لرزان فرهاد را ببینم

که چقدر دلتنگ میگوید ((چشم های مهربان و ساده ات کجاست شیرین من؟))

آه اگر میدانستی

چه بلایی  بر سر شب گیسوان لیلی ات آمده!

عاشقان امروز به سلامتی آسمان خراش های بلند

مشروبشان را با  بطری های مارک دار می نوشند

با دستی که به عقیق آراسته

بی آنکه خود بدانند چقدر غرور تهمتن هاشور میخورد

و خدا

این روز ها زیر سنگ فرش ها آرام میگرید

می دانی دلم تنگ است

دلم از این پیاده رو های دلگرفته تنگ است

من پشت ویترین های خارجی هوس دست فروش های بندر عباس را میکنم

تو بی آنکه عاشق مردی شوی  سوار ماشین های سیاه میشوی

بی خیال تانک هایی که هفت پشت پدرت را لرزانده بود

دیروز سیاوش را دیدم  ته یک کوچه بن بست

سوخته بود  دلش  سوخته بود

مردهایی که مردانگیشان را با یک موچین  تقسم کرده بودند

دلش را سوزانده اند

نمیدانم آیا از تمام آن روشن فکری های جهان  بظاهر پیشرفته

بحث  مرغ و تخم مرغ شوهر خاله ام سهم ماست 

یا به سخره گرفتن تکه های سوخته بدن یک  کودک 13 ساله که  مادرش از زیر تانک جمع کرده بود؟

بیایید به افتخار این نامه مستعار

یک دقیقه تنها یک دقیقه عاشق باشیم

با عطر گلوله و امن یجیب